Uzun bir zaman oldu kar görmeyeli. Hava soğuk oluyor ama ısınmak isteği bile güzeldi kar yağdığında. Pek romantik olmasada bu iş için elktrikli soba kullanıyorum. Eh.. neticede ısınmalıyım öyle değil mi?

Geçmiş çağın teknolojisi azizlik etti.. elektrikler kesildi. Hem de akşam olunca, ne yapayım diye düşünürken atkıyı sarınıp kabanımı da giyerek dışarı çıkma eğilimi ben de hasıl oldu. Gene yalnız olarak tabi ki.

İçinde fırtınalar kopan sakin bir kimse olarak ellerim cebimde dolaşmak, çevredeki ahaliyi gözlemlemek çok büyük bir haz veriyor bana. E tabi kulalık kulağımda..

İlk gördüğüm kar üstünde kayan bir çocuk oldu. Eh.. bulunduğumuz il itibari ile belki de ilk kez kar görmüştü.. Heyecanı da elindeki kartopu da büyüktü. Heyecanı kendinde saklı kaldı sanırım ama arkadaşına büyük bir kartopunu aşk'etti. Annelik içgüdüsü, diğer evladın korumasına yetişti. Öyle bağırdı ki, filmlerdeki gibi, karşıki dağlardan bir kar demetinin çığlık halinde üzerimize geleceğini sandım.

Karşıdan karşıya geçeceğim sırada, o anne de, ben de, birden dikkatlerimizi önümüzden geçen çifte çevirdik. Ben soba kullanıyordum ya hani.. O kız ise arkadaşını kullanıyordu. Sarılıyordu.. yalnız değildi.. gülümsüyordu.. Ben ise yürümeyi unutmuştum. Fırtınalar kalbimi yıkmaya başlamıştı, her an patlayabilirdi. İçimden, geriye, eve dönüp koyup başımı yastığa uyumak.. belki de ağlamak geldi.

tahakoru@mutasyon.net