İnternet Yaşıyor

Yazı yazma merakım orta okulda başladı. Halen sürmekte.. Çok belagatlı olmasam da üç beş kelamı bir araya getirip bir cümle kurabiliyorum. :

Bundan yıllar öncesiyle şimdiyi karşılaştırırsak köprünün altından geçen sularda nelerin durulup gittiğini insan daha iyi anlıyor..
İnsanlar mutlu olmak için yaşıyorsa mutlu olmak için çabalamak zorundalar.. Ama mutsuz Türk insanı özel bir tip yaratarak mutluluğun içinden mutsuzluk çıkarabiliyor..

Bir Türk dünyanın neresine giderse gitsin durum böyle. Mutsuz. Mutluluğu anamdan babamdan almadım. Öyle zamanlar oldu ki etraf kahkaha saçarken ben karamsar ve alabildiğince mutsuz olabildim. Bunun tam tersini de yaşadım..

İnsanın ihtiyaçları listesini yapan bilmem nereli feylesof -ileri gelen, hakim- bence tüm ihtiyaçların başına mutluluğu koymuştur. Öyle olmasa insan denilen yaratık çöker kalır.. Her sabah uyanmaktan her gece uyumaktan da acizleşir..KronikoPsikoDepresif 'ten daha da beter olur..İnsanın gözündeki perde gibidir bu durum. İnsan gözü eğer her şeyi ayırt edip görebilseydi yaşamak kim bilir nasıl zor olurdu.. Mesela insan oturduğu odada uçuşan toz tanecikleriyle birlikte bir hava soluduğunu her an görseydi nefes alabilir miydi bilmem? Ama var olanı ancak güneş ışığının odalara ters açıyla düşmesiyle kırk yılın başında bir görebiliyoruz..

Eğer hayatımızda bir an mutluluk için uğraşmasak gözümüzdeki perdenin kalkması misali çekilmezlerle baş başa kalırız..

Yanı sıra mutluluk bu kadar çok çabada gerektirmiyor..? Biz milletçe mutluluğu kendimizden başka bir yerde arıyoruz.. Ana başlıklara bakıp geçtiğimiz bir gazetenin sayfaları gibidir insanın mutluluğu.. Manşetlerde değil satır aralarında gizli tüm ana tema..

Yıllar önce internetle tanıştım. Belki 40 geçen sayıda site yapıp içerik koyup yayınladım..Bu bende bir tür alışkanlık yaptı..Her elime geçen fırsatta bilgisayar başında buldum kendimi!
Bunun için yıllarca kendime çizmem gereken yolu çizemedim. Babamın vefatı ve ardından gelişen bir takım olaylar beni hep kendi yoluma gitmekten alıkoydu..
Bu arada hiç boş durduğumu hatırlamıyorum. Büyük aşkla sarıldığım internet bana çok şey öğretti en büyük adamlarla burada tanıştım. Fikir sundum; fikir aldım. Yazı yazdım. Çok kitap okudum. İstemediğim ve benimle alakası olmayan onlarca kod ezberledim.En son teknolojiye kadar hep takipte kaldım..Kasamın kapağı daha 6 ay önce kapandı.. Oda artık bir çok hayatsal faaliyetlerin farkına varmamdan ve kendi yoluma çeken içimdeki güçlü sesin tesiriyle …

Hala da kafam şişmiyor değil.. "Daha bu merak bitmedi mi?" diyorum.. Kendime gelme zamanım gelmedi mi? Kendi yolumu çizme zamanım gelmedi mi? Artık gözümü dünyaya açma zamanım gelmedi mi? Bildiğiniz gibi değil çok fazla geliştirdi internet beni ama yanlış kentleşme var beynimde..

Akranlarımı geride bıraktım.. Evden çıkmaz oldum.. Her şeyi ama her şeyi aştım da şu ÖSS'ye takılıp kaldım.. Bu merak bende öyle bir huy yarattı ki ne zaman biraz boş bir anım olsa hemen bilgisayara koşuyorum. Kendimi tutup da - Yuh be! 4. kez sınava gireceğim!- ders çalışacağım yerde neden bu aletin başındayım anlamıyorum..! İnternetle o kadar uğraşmıyorum da son zamanlarda.. Ama her nedense alıkoyamıyorum kendimi? Bir tek kendi yoluma gitmem gerektiği kanısı bu aleti sıfıra çeken ve bu merakı öldürüyor.

Uzun lafın kısası İnternet içimizde yaşayan bir tutku. Beynimizde zaman zaman geri plana çekilse de çalışan aktif bir pencere.. Öyle ki bazı kısa yollar alt + tab tuşuna basıyor ve durum değişiyor.. Ben bundan böyle bu durumu derslerim içinde kullanacağım..Bilgisayarın başına nasıl koşuyorsam derslerin başına da öyle koşar hale gelene dek çabalayacağım.. Önümüzdeki sınava çok az kaldı.. Bu mutlulukların büyüklerinden bir tanesi. Hayatın en yakın dönüm noktası.. Kimse bilemez ama diliyorum ki bu dönemeçten bu sefer döneceğim..

Bu arada yıllardan beri yazılarını severek ve içinden ders alarak okuduğum sizlerin tecrübelerine ve öğütlerine ihtiyacım var.. Yine bazı öğütler benim kendi düşüncemi çiğneme riskine karşı daha sağlam bir yol gösterici oluyor..

ismet82@hotmail.com